Jako że po długich zmaganiach z aparatem udało mi się w końcu nieco oswoić to ustrojstwo, a w dodatku opanowałem podstawy prostego programu graficznego, postanowiłem podzielić się z państwem-draństwem moimi odkryciami. Czynię to tym chętniej, iż na kilku forach użytkownicy pytali w jaki sposób umieszczam sfotografowane modele na niebiesko-białym tle.

„Chciałbym zacząć przygodę z bitewniakami, ale nie wiem, którą grę wybrać. Poradźcie.” Wraz ze wzrostem dostępności i różnorodności tak zasad, jak i figurek, tego typu prośby pojawiają się na forach coraz częściej. Dlatego postanowiłem spisać moje przemyślenia na ten temat, które mogą pomóc początkującym w znalezieniu odpowiedzi na to jakże istotne pytanie.

We wrześniu, za sprawą polskiej wersji, Sturmovik Commander stał się jeszcze bardziej dostępny dla polskich graczy. Znajomość zasad to jednak nie wszystko, by rozpocząć przygodę z nowym systemem. A że SC jest grą historyczną i należy do niej podchodzić trochę inaczej, niż do popularnych u nas gier fantasy czy s-f, postanowiłem napisać mały poradnik, który powinien ułatwić nowym graczom wejście w ten system.

Witam ponownie, w najnowszym, trzecim już odcinku naszego cyklu! Dziś zmierzymy się wreszcie z Nomadami, konkretnie z  armią sektorową statku Bakunin. Lista ta, nawet jak na standardy sektoriali, jest wybitnie dziwna, tak jak sam statek, z którego pochodzi. Ma jednak dzięki temu kilka bardzo interesujących rozwiązań. Jej głównym problemem jest niestety fakt, że prawie wszystko, co ma do zaoferowania, można spróbować złożyć na zwykłych, standardowych Nomadach, głównie dlatego, że poza całą jedną zdatną do łączenia jednostką, nie ma tu za wiele „specjałów”, których nie znaleźlibyśmy w podstawowej liście.

Witam w obiecanej drugiej odsłonie artykułu o kombinackich sektorialach, w tym odcinku, zgodnie z zapowiedzią, zajmiemy się Shasvastii.

Witam ponownie po zdecydowanie za długiej przerwie i zapraszam do mojego nowego cyklu artykułów, poświęconego w całości omawianiu armii sektorowych w Infinity.

Każdy z tekstów w tej serii będzie traktował o sektorialach jednej frakcji, zacznę zaś nietypowo, bo od Kombinatu. Zanim jednak przejdę do właściwej części artykułu, mam dla Was, drodzy czytelnicy małe ogłoszenie parafialne…

Powiada się, że zanim narodzili się ludzie, zanim elfy zaczęły chodzić po świecie, bogowie krasnoludów wyrzeźbili swe dzieci w najtwardszym kamieniu i najmocniejszym metalu, jakie udało mu się znaleźć. Założyciele uczyli swe dzieci, jak przeżyć. A krasnoludy z ich pomocą wycinały potężne Kręgotwierdze. Każda z twierdz odzwierciedla tajemną mapę wszechświata, a ponoć nawet klucz do samej rzeczywistości...

Prawdę mówiąc nigdy specjalnie nie przepadałem za zielonoskórymi. Jak długo można przyjmować ideę hordy imbecyli prących bez namysłu przed siebie z pierwszym lepszym kawałem żelaza w łapie? Wielokrotnie przejawia się ona w literaturze, w filmie oraz na stołach, na których ścierają się nasi dzieli wojownicy. Zawsze całym tym cyrkiem zarządza jakiś mózg nie będący orkiem, który pociąga za sznurki za pomocą ich rzekomego wodza, bądź też ten członek plemienia, który przetrwa naparzanie się po pyskach z cała resztą. Generalnie orcza kultura (a raczej jej brak) wraz z ich prymitywnością dają duże możliwości popisu dla kreacji samej rasy, niestety nie wiadomo, czemu zawsze serwuje się nam to samo. I tak jak nie lubiłem standardu orków w światach fanatsy, tak w końcu jedni mnie do siebie przekonali. Dzięki panom z Dwarf Tales za to, że zrobili nam nowego orka, tak różnego od wszelkich wcześniejszych, a jednocześnie nie tracącego przynajmniej kilku z wyżej wyżej wymienionych aspektów.

Niektórzy lubią z heroicznymi okrzykami rzucać się na splugawione przez wrogów ziemie dla zawieszonych gdzieś idei dobra i sprawiedliwości, które zostały im wpojone już za młodu. Inni ruszają za nimi, ale za odpowiednią sumkę, która cudownie brzęczy dla ich uszu. Są też i tacy, którzy nawet nie przekręcą swych głów w tamtym kierunku, drżąc ze strachu przed tym, co może nadejść. I w końcu to coś nadejdzie, bo bez niego cała reszta nie miałaby po co żyć. Panie i Panowie, chciałbym państwu przedstawić bezwzględne sługi mrocznych bóstw Chaosu, którym Imperium powinno w gruncie rzeczy podziękować, bo gdyby nie oni, większość żołdaków zwyczajnie nie miałaby co robić.

Witam Was w trzeciej i finalnej odsłonie mojego mini cyklu, mającego za zadanie nieco przybliżyć zagadnienia nomadzkiej taktyki. Tym razem zajmiemy się podsumowaniem dostępnych naszym wyrzutkom jednostek. Poniżej znajdziecie spis wszystkich nomadzkich formacji, wraz z krótkim komentarzem co do użyteczności każdej z nich.