Od prawie dwóch lat funkcjonuje niekomercyjna gra bitewna Wojnacja: Kroniki Imperium. W tym tekście pragnę przybliżyć nieco ten system.

Mieliście kiedyś ochotę na zrobienie w swoim ulubionym bitewniaku czegoś, czego nie przewidują zasady? Albo przeniesienia znanych sobie zasad w zupełnie inny klimat? W takich sytuacjach część z nas tworzy własne modyfikacje gier - jednak do tego potrzeba zapału i konsekwencji. Pozostali zaczynają się rozglądać za zasadami, które pozwolą spełnić ich zachcianki. Ale ile nowych systemów można przyswoić? Czy nie mógłby istnieć jeden zestaw zasad, który pozwoliłby na realizację nawet najdziwniejszych pomysłów? W przypadku starć naziemnych taki system istnieje, a nazywa się Song of Blades and Heroes.

Jakiś czas temu zostałem poproszony o napisanie recenzji mojego ulubionego systemu z okresu II wojny światowej. Pierwszą myślą, jaka mi wtedy przyszła do głowy, było: „Nic trudnego, przecież gram w to od 3 lat”. Niestety, po dłuższym zastanowieniu pojawił się pewien problem – nie znam za dobrze żadnego innego zbioru zasad (moje spotkanie z innymi systemami z tego okresu ogranicza się do przejrzenia zasad od Mein Panzer, Warhammera drugowojennego i skrótu zasad od FOW i Blitzkrieg Commandera). Tym samym spróbuję uniknąć oceniania, a napiszę po prostu, co zawiera się w systemie.

Spróbuję w tym tekście przedstawić kilka faktów, które czytelnik będzie mógł sam ocenić, prezentując w ten sposób możliwie obiektywnie „De Bellis Antiquitatis” (popularnie zwany DBA) – system do historycznych gier bitewnych, rozgrywanych przy użyciu figurek. Postaram się również przedstawić i odnieść się do kilku najczęstszych zastrzeżeń do tego systemu, z którymi się spotkałem.

Ostatnie lata II Wojny Korporacyjnej upłynęły pod znakiem stagnacji, jednak kruchy status quo między Megakorporacjami zachwiał się i wielkie konflikty odrodziły się ze wzmożoną siłą. Legion Ciemności, wyczuwając sprzyjające okoliczności, przestał lizać rany i raz jeszcze wyłonił się z mroku, by podjąć próbę wchłonięcia pogrążonej w wojennym chaosie ludzkości. W tym całym szaleństwie jedynie Święte Bractwo stara się zachować rozsądek i przemawia do korporacyjnych przywódców, by ci zjednoczyli się tak, jak dawniej, i raz jeszcze wspólnie stawili czoła zastępom Mrocznych Apostołów. Układ słoneczny zapłonął ogniem. Ogniem, który rozerwie mrok i oświeci przyszłość ludzkości albo strawi miliardy istnień i na zawsze pogrąży ludzkość w rozpaczy.

Obecnie gier bitewnych mamy zatrzęsienie, trzeba tylko dobrze się rozejrzeć. Oczywiście mam na myśli nie tylko systemy promowane na potęgę w środowisku samych graczy. Wystarczy poczytać o tym, co się przewijało na GenConie. Wydaje mi się, że największą bolączką tych systemów jest to, iż nie posiadają one solidnej machiny promocyjnej, nikt się nimi nie interesuje „bo i tak nie byłoby z kim w to grać”. Przy okazji nie raz i nie dwa okazuje się, że system coś w sobie miał - czy to zasady, czy modele, a może nawet sam fluff (tak, dla niego też da się grać). Właśnie, chociażby dla jednego z nich warto by nadmienić o naszym własnym podwórku, na którym narodziło się WarCanto.

AT-43 to figurkowy system bitewny francuskiej firmy Rackham, osadzony w realiach science-fiction. Modele produkowane są w skali 30mm i - uwaga - są sprzedawane sklejone i pomalowane. Gra przeznaczona jest dla 2 lub więcej graczy w wieku co najmniej 14 lat. Pojedyncza rozgrywka w zależności od ilości użytych modeli, może trwać od 30 minut nawet do kilku godzin. Promowaniem AT-43 w Polsce zajął się niedawno portal Wieści z Pola Bitwy, którego redakcja przysłała nam poniższy artykuł wprowadzający w ten oryginalny system.

Armie

Gra toczy się około 2175 roku, kiedy Ludzkość odkryła technologię skoków nadprzestrzennych przez anomalie fizyczne, co umożliwiło podbój nowych światów poza systemem słonecznym. Stare narody połączyły się w wielkie bloki państwowe lub cicho zeszły na dalszy plan (jak USA i Rosja, wyczerpane kosztownym wyścigiem kosmicznym w drugiej połowie XXI wieku i wojnami nanotech). Pojawiły się nowe państwa, których związek z Ziemią jest już wyłącznie symboliczny. Powstało pierwsze ludzkie AI, któremu niektóre narody oddały część władzy i obowiązków... Dowiedzieliśmy się, że nie jesteśmy sami we wszechświecie... I że jesteśmy dla „tamtych” tylko łatwym łupem - chwilowo ofensywa jednostek straży przedniej Połączonej Armii obcych ras pod przywództwem dzikiego AI jest powstrzymana na planecie Paradiso, ale jeśli Paradiso upadnie, Obcy uzyskają dostęp do całej Ludzkiej Sfery przez wrota prowadzące do tego systemu. Mimo tego zagrożenia ludzkie narody nadal knują przeciw sobie, a w tle toczy się tajna wojna, aby zdobyć najmniejsza choćby przewagę nad przeciwnikiem.

Jak mawiają starożytni Grecy - ale o co kaman?

Już mówię - otóż całkiem niedawno kilku Hiszpanów zebrało się żeby zrobić erpega. Z erpega, w wyniku maniany albo i sjesty, zrobił się bitewniak. I o tym, co to za bitewniak, będę teraz smęcił, bo uważam, że choć jak każda gra system nie jest pozbawiony wad, to i tak jest to bitewniak wybitny i mocno wyróżniający się na tle innych.